เส้นทางสู่ความยั่งยืนของประเทศไทยต้องอาศัยกลยุทธ์ที่แข็งแกร่งเพื่อให้ไปถึงเป้าหมายภายในปี 2573 และวางแผนเพื่ออนาคตที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม การใช้พลังงานหมุนเวียนจึงมีความสำคัญอย่างยิ่งในการลดการปล่อยคาร์บอนไดออกไซด์ เพื่อเสริมสร้างความมั่นคงด้านพลังงาน และการเปลี่ยนผ่านที่ราบรื่นสู่เศรษฐกิจหมุนเวียนด้วยทางเลือกที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม รัฐบาลไทยได้มีกรอบการดำเนินงานแผนพัฒนากำลังผลิตไฟฟ้า (PDP) ซึ่งมีกำหนดดำเนินการในช่วงปี 2567 ถึง 2580 ด้วยเป้าหมายที่ตั้งไว้ว่า 30% ของพลังงานทั้งหมดที่ผลิตในประเทศไทยต้องเป็นพลังงานหมุนเวียนภายในปี 2573 จึงต้องปฏิบัติตามกรอบและเป้าหมายนี้อย่างรวดเร็วเพื่อให้บรรลุความเป้าหมายทางคาร์บอนไดออกไซด์ภายในปี 2593 และเป้าหมายการปล่อยก๊าซเรือนกระจกสุทธิเป็นศูนย์ภายในปี 2608
การเปลี่ยนไปใช้พลังงานหมุนเวียน
แหล่งพลังงานหมุนเวียนหลักที่กำลังอยู่ระหว่างการพัฒนาได้แก่ พลังงานน้ำ ชีวมวล พลังงานแสงอาทิตย์ และพลังงานลม ประเทศไทยมีทรัพยากรด้านพลังงานแสงอาทิตย์ที่อุดมสมบูรณ์ ทำให้มีศักยภาพสูงในการพัฒนาพลังงานแสงอาทิตย์ และรัฐบาลได้สนับสนุนการใช้พลังงานแสงอาทิตย์ผ่านสิทธิประโยชน์ทางภาษีและการสนับสนุนทางการเงินสำหรับโครงการต่างๆ ตัวอย่างเช่น การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (กฟผ.) กำลังริเริ่มโครงการโซลาร์ฟาร์มลอยน้ำ 15 โครงการ ที่มีกำลังการผลิตรวม 2,750 เมกะวัตต์ ตามรายงานของหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์
ภูมิประเทศของประเทศไทยอุดมไปด้วยทรัพยากรทางเลือกสำหรับการผลิตพลังงาน แม้จะมีกำลังการผลิตที่ต่ำกว่า แต่โครงการพลังงานลมสามารถทำได้ในพื้นที่ชายฝั่งและที่ราบสูง และโครงการระบบไฟฟ้าพลังน้ำขนาดเล็กและขนาดจิ๋วก็สามารถทำได้ในพื้นที่ชนบทเช่นกัน นอกจากนี้ เนื่องจากประชาชนส่วนใหญ่ของไทยทำงานในภาคเกษตรกรรม ชีวมวลและก๊าซชีวภาพจึงเป็นพลังงานทางเลือกที่ได้รับความนิยมมากที่สุด เพราะให้แหล่งพลังงานสะอาดและเป็นวิธีจัดการของเสียทางการเกษตรอย่างยั่งยืน ซึ่งคาดการว่าภายในปี 2580 คาดว่ามากกว่า 30% ของพลังงานทางเลือกในประเทศไทยจะมาจากพลังงานแสงอาทิตย์เป็นหลัก
โดยสรุปการเปลี่ยนไปใช้พลังงานหมุนเวียนของประเทศไทยจะส่งผลให้:
- ขยายโอกาสในตลาดแรงงาน
- สร้างผลกระทบเชิงบวกต่อสิ่งแวดล้อม
- เกิดการพัฒนาทางสังคม